Sylt - Sand, Stil un Sturm

Verse 1:
Sylt bläckt de Sünn mit Glanz, un lockt mit Wind un Stil,
De Dühnen flüstert Eleganz, doch inner ward dat wild.
Mit Surfer an de West, mit Schampus in Kampen,
Doch Sylt hett all ehr Seelen – un all mit'n Groove am stampen.

Verse 2:
Von Keitum sien Geschichten, bet Hörnum sien Kliff,
De Insel ward nie stumm – ehr Leev is immers ifft.
Mit'n Hauch vun Jetset-Träume, un doch mit'n blanken Strand,
Sylt kann't leise seggen – un doch stampft se an'n Rand.

Verse 3:
De Wind bläßt dör de Nächte, un treckt de Beats na mien Hart,
Un bi Wenningstedt ward danzt, un nix is mehr apart.
Hier bruukt man keen Theater – man leevt mit Stürm un Lust,
Denn Sylt is keen Kulisse – dor groovt dat mit'n Dunst.

Verse 4:
Un wenn de Maan op'n Sand fällt, mit'n Schimmer vun de See,
Denn ward man eins mit Insel, mit Bass, mit Groove, mit Weh.
Denn Sylt is mehr as Bild – se is en Rhythmus, en Gedicht,
Un wenn se mit di snackt, denn vergeet man dat Gesicht nich.